Niet loslaten maar anders vasthouden

Juli 2024, hier zitten we dan. De verhuizing zit erop.

Uitpuffen op het balkon, beetje kletsen. Nog 1 laatste nachtje logeren bij Arnold.

‘Wat doen we het goed hè.’

‘We doen het heel goed. Coolest gescheiden stel ever.’

‘Ben je blij?’

‘Ja gek genoeg ben ik blij.’

‘Fijn. Ik ook.’

Afgelopen oktober hakten we de knoop door: We gaan zonder elkaar verder.

Groot en intens verdriet. Maar ook rust vanuit een innerlijk weten dat we er klaar voor waren.

Aan de liefde ligt het niet, maar sommige dingen kun je blijkbaar niet samen oplossen.

En God weet dat we daar alles aan hebben gedaan.

Vastbesloten om niet met modder te gaan gooien maar eer bewijzen aan de ontelbare mooie momenten van de afgelopen 32,5 jaar sloten we een pact: ‘Niets is het waard om ruzie over te maken’.

Tien maanden namen we de tijd om stapje voor stapje te bewegen naar een nieuwe vorm van Wij en Ons. Een intens en verdrietig maar ook prachtig proces.

Samen rouwen. Samen wennen. Samen beslissingen nemen. Samen durven dromen over de toekomst en elkaar aanmoedigen om vooral je hart te volgen. Samen, en samen met onze kinderen, vrienden en familie.

Afgelopen 10 maanden meer Samen dan heel lang. Op momenten hadden we het zó goed dat we even goed moesten inchecken of we nog steeds achter de beslissing stonden. Met elke keer een heldere Ja als uitkomst.

Dat Samen is er juist omdát we deze beslissing hebben durven nemen. Vastbesloten dit de meest liefdevolle scheiding ever te maken bracht direct verzachting. Niks meer te verliezen, alleen maar winnen. We leerden om eerlijk en liefdevol te communiceren, met oog voor de ander. We leerden dat het ok is om voor jezelf te kiezen en dat dat niet ten koste van de ander hoeft.

Wow. Zo fucking trots op ons. Zo dankbaar voor dit proces. Voor de wet gescheiden maar meer in verbinding dan ooit. Dankbaar dat ik je niet hoef los te laten, maar anders vast mag houden